Zaman sende durdu, zaman sende son buldu. Geçmiş zaman içinde ikimize ait güzel anların resimlerini çerçeveleyip aşk ehlinin ortak paylaşım alanı hatıralar duvarına astım. Zamanın, mekanın sende anlam bulduğu anları o kadar çok özlüyorum ki, bunu satırlara aktarmak mümkün değil. Seni yazmak mümkün değil. Zaman sen, mekan sen.
Bir yanım anılar denizinde yelkenleri kırık tekne misali savrulurken sensizliğe doğru biraz ilerde bir karartı beni beklemekte. Hissediyorum! Sensizlik girdabı parçalamak için beni beklemekte. Oysa parçalanmıştım o akşam üstü. Diğer yanım! Her yanı sen olmuş ben'in diğer yanı olmadı hiç bir zaman. Bir yanımda sen, her yanımda sen. Şimdi yanan sigaramın dumanı arasında binlerce kez öptüğüm resmine bakarak sana soruyorum. Neden yoksun?
Sensiz biten her günüme düşmanım artık kendimden sonra. Gecenin en karanlık, en sessiz saatlerinde kendimi öldürüyorum sensizlikte. Birazdan sabahın ilk ışıkları odanın penceresinden içeri süzülüp alnından öpecek ve ben sensiz geçecek bir güne daha mahkum yaşayacağım.
Kalmasın takatin beklemekten seninde. Geleceğim diyordun dört mevsimin birinde. Özlerim diyordun mektubunun ilkinde. Perişan ediyorsun kendini de, beni de. Kendimi unuturdum bakınca gözlerine. Başımı koyardım yumuşak dizlerine. Herkesten sakınırım mektupların elimde. Geleceğim diyordun dört mevsimin birinde.
Ne kadar güzel bir şarkı. Hülya Kirbağ 45'liğinden. Çocukluk anılarımdan "anektod" yaptım annem sayesinde. Çok söylermişim bu şarkıyı. Bir zamanlar çocuk yüreğimle söylediğim şarkının yıllar sonra kendi iç dünyamda farklı duygular içerisinde yer alıp yine o farklı duygular içerisinde dinleyip, söyleyeceğimi nereden bilebilirdim..
Sensizliğin Mevsimindeyim
Dört mevsimin birinde dönersin diye çok bekledim kapının eşiğinde. Dönmedin! Şimdilerde mevsimlerim karıştı! Hep böyle olacakmış, öğle dediler. İnsan hiç üşürmü yaz sıcağında, hiç yanarmı bu kış kiyamette! Ben donuyorum ellerin, elimden uzaklaştıkca, ben kavruluyorum gözlerin, gözlerimde olmadıkça. Sensizlik mevsimi böyle bir şey işte. Çok mutlu ol lütfen. Mutluluğun, mutluluğumdur..
Önemli: Bloğumda çalan eserlerin telif hakları sanatçıların (Hülya Kirbağ - Dört Mevsim) kendilerine aittir. Gerek duyulduğunda ve/veya uyarı alındığında kaldırılacaktır..
Şimdi bir şarkı yaz bana, adı dört harf olsun. Sözlerinin içinde bir bakışının dilencisi olduğum en çok özlenilen gözlerin olsun. O gözlerki anlamsızlıklara bin anlam katan. Ağlamanı gördüm, gülmeni gördüm, en acimaz bakışlarını gördüm. O gözlerde en çok uçsuz, buçaksız huzur vadisini gördüm.
Şimdi bir şarkı yaz bana adı dört harf olsun. Bu şarkının müziği ılık yağan nisan yağmurları gibi ruhuma işleyen gülüşlerin olsun. O gülüş ile kurumuş bir ağaca baksan dayanamaz yeşerir. Bir zamanlar kurumuş bir ağaçtım, sende yeşeren. Ne zamanki bakışların üstümden çekildi ben kurudum.
Şimdi bir şarkı yaz bana adı dört harf olsun. Bu şarkıda sen gül, ben bülbül olayım. Labirent yollardan kapına geleyim, sevgimi hürmetle sana sunayım. Sen gül'ün rolüne burun, isteme beni kapında, kov acizane sevgimi. Bu hep böyle olsun! Varılmaz olan sana, varmak değildi amaç! Senin yolunda ölmekti amaç. Boş ver bu sözleri, sen gül'sün bunuda anlamazsın, bülbül'ü asırlardır anlamadığın gibi. Sen gül'sün, ben gülünü kaybeden bülbül.
Şimdi bir şarkı yaz bana adı dört harf olsun. Bu şarkıda sen güneş ol. Her yeniden doğmak için battığında, seni izlerken ben kendi içimde bir daha doğmamak üzere tek bir defa batayım. Şimdi doğuyorsun her sabah sevdiğinin gönlünde. Bense o akşam battım içimde bir daha doğmamak üzere.
Sensiz yaşayamam, sensizliğin içinde ölürüm demiştim. Sen alaycı gözlerinle bana bakarak kimse, kimse için ölmez dedin. Evet kimse, kimse için ölmedi. Kimse olmayan sen için ölündü! Şimdi bir şarkı yaz bana, adı dört harf olan "ölüm" olsun.
Şimdi sen yolcu, ben sahibi tarafımız olan aşk hanında ebedi misafirim. İkimize ait olan bu han'da sen gittikten sonra yalnız kaldım sanma. Gitsende burdasın! Havasına sinmiş kokun, çiçeklere hayat veren gözlerinin izleri, bülbülleri kıskandıracak sesin burada duruyor.
Artık!! Gör bende; aşk iki kişilik olsada, iki kişilik yaşanmak zorunda olmadığını, gör bende; sen yanımda olmasanda sana nasıl sım sıkı sarıldığımı, gör bende; gecenin bir yarısı gözlerini duvarlara çizip onlara nasıl baktığımı, gör bende; kimseler gözlerine bakmasın diye onları kanayan parmaklarımla duvarlardan nasıl sildiğimi, gör bende; sensiz sokaklarda seninle nasıl el, ele gezdiğimi, gör bende, aşk'a, sevgiye sadakatı..
Şimdi bir şarkı yaz bana, adı dört harf olsun. Sözlerinin içinde bir bakışının dilencisi olduğum en çok özlenilen gözlerin olsun. O gözlerki anlamsızlıklara bin anlam katan. Ağlamanı gördüm, gülmeni gördüm, en acimaz bakışlarını gördüm. O gözlerde en çok uçsuz, buçaksız huzur vadisini gördüm. 
Şimdi sen yolcu, ben sahibi tarafımız olan aşk hanında ebedi misafirim. İkimize ait olan bu han'da sen gittikten sonra yalnız kaldım sanma. Gitsende burdasın! Havasına sinmiş kokun, çiçeklere hayat veren gözlerinin izleri, bülbülleri kıskandıracak sesin burada duruyor.